Colexio oficial de arquitectos de Galicia - Delegación Lugo

COAGLUGO

21/01/2012 | Revista de prensa

LA VOZ DE GALICIA. WENCESLAO POUSADA: "A ARQUITECTURA SEGUE VIVINDO DAS RENDAS DE HAI 80 ANOS" "

A cuestión non está nos materiais senón no modo en que se usen. Este pode ser o compendio dunha das teorías do arquitecto Wenceslao Posada García. A súa figura tamén pode ser o compendio actualizado a medio camiño entre o galán Errol Flynn e Quevedos, ou entre un nativo da raia asturiana e un catalán de modais aburguesados. Ao mellor Orozco estaba a pensar nel cando se referiu ao Colexio de Arquitectos como a gauche divine.

Cando este movemento chegou a Barcelona, Posada estudaba alí a súa carreira. Percorrendo a aínda virxe Costa Brava en Vespa, meteuse por unha pista de pedra e terra que descendía entre curvas e contracurvas e desembocaba en Cadaqués. Alí encontrouse co auténtico refuxio dos burgueses cataláns que, protexidos de turistas e de miradas indiscretas, exercían nas súas vacacións o liberalismo social que lles permitía o seu liberalismo económico.

A curiosidade levouno a Eivissa, que en 1959 tiña unha colonia hippy que hoxe sería underground, «aínda que eu non cheguei a ser un elemento hippy», puntualiza Wenceslao. En 1965, cando finalizou a carreira, o novo arquitecto decidiu tomar un período sabático e marchou ao estranxeiro. Estivo en Londres aprendendo inglés e acabou traballando alí durante un tempo. Hoxe pregúntase como tería cambiado a súa vida profesional se tivese quedado, pero o certo é que aquí tampouco lle foi mal. De regreso traballou en Madrid nunha consultora estadounidense e española, pero o corpo pedíalle regresar ao norte. Tras sopesar se quedar en Oviedo ou en Galicia, pesou máis o noroeste e dende o 79 vive en Lugo, tamén a tiro de pedra do Vegadeo no que veu ao mundo.

A bondade dun proxecto

Wenceslao non mostra preferencia por un proxecto concreto, nin sequera por un tipo de construción. Considera que a maioría dos arquitectos de Galicia se exercitan máis cos edificios residenciais pola proliferación de vivendas unifamiliares, pero dende o punto de vista da profesión calquera obra pode ser gratificante. Tampouco cre que o destino do proxecto estableza diferenzas na faceta artística do traballo dun profesional.

Non obstante, é inevitable que algúns proxectos teñan unha maior transcendencia, aínda que só sexa mediática. Se é o caso, polas circunstancias persoais do contratante, hai un edificio que adquiriu notoriedade. En 1967, cando dirixía un dos grupos empresariais máis grandes da época, Leopoldo Calvo-Sotelo encargoulle o proxecto da súa casa de Ribadeo. Aínda non estaba metido en política pero as súas ocupacións xa eran moitas e o arquitecto gozou da liberdade, «ou tomeina eu», e dos medios suficientes para traballar segundo o seu criterio.

O grande non é necesariamente máis interesante nin dispoñer dun gran presuposto é garantía dun proxecto mellor. «É necesario dispoñer dous medios abondo para desenrolar un proxecto, pero porque vos elementos dun baño sexan de prata, posiblemente non se mellora ou resultado».

Hai catro anos advertía do perigo do «monocultivo» da construción e agora ratifícase no dito e, a maiores, considera que dende o punto de vista arquitectónico foi unha etapa que tampouco achegou moito. En cambio, cre que na arquitectura de calidade hai conceptos de Le Corbusier que sigen vixentes. «Hoxe, a pesar de todos vos ?ismos?, a arquitectura segue vivindo dás rendas de hai 80 anos».

Non aplaude a sementeira de casas de granito cor rosa de Porriño que se realizou por toda Galicia, pero fai unha matización moi importante. «O granito e vos materiais non teñen a culpa; ao mellor tena a forma de como se tratan e como se empregan». Un proxecto transplantado a Galicia dende La Moraleja pode resultar improcedente, pero en cambio eses mesmos materiais poden ser empregados con formas axeitadas a este ámbito.

Posada resume os piares da arquitectura en tres: as formas; a funcionalidade, que a xustifica, e a economía, porque é fundamental que a un investimento se lle saque todo o partido. Exemplos hai en Galicia pola contra.

Wenceslao Posada García

72 anos

Arquitecto

A ribeira do Miño na que vive entre carballos que espera que perduren

LA VOZ DE GALICIA_21/02/2012