Colexio oficial de arquitectos de Galicia - Delegación Lugo

COAGLUGO

20/05/2012 | Revista de prensa

EL MUNDO. CASAS DE AUTOR: NÚÑEZ Y RIBOT

'Queriamos recuperar o espazo público, pois en España se está perdendo'

  • Vallecas 57, un edificio que busca a relación veciñal mediante patios en altura.
  • 'A administración pública debería de apostar pola industrialización'

A arquitectura residencial social loita dende hai anos con varios desafíos: construír cada vez mellores vivendas con materiais máis modernos e chocantes para un cidadán afeito á arxilosa cor laranxa e, á vez, compoñerllas para facer esas casas máis pequenas, con menores presupostos e en pésimos ámbitos urbanísticos, é dicir, en barrios que invitan moito ao individualismo e pouco á convivencia. O resultado rara vez é satisfactorio.

Vallecas 57, a proposta de vivenda colectiva social de Almudena Ribot e Teodoro Núñez, formula un piropo a esa inercia. "Coa mellor calidade posible de habitabilidade, é dicir bioclimáticamente e enerxeticamente falando. Pero sobre todo queriamos recuperar o espazo público, é dicir, espazos de relación veciñal e recuperar o espazo público que creo que, en España estámolo a perder", explica Ribot.

Non sempre sae ben, e a moitos espazos comúns crécelles a mala herba ou a ferruxe. Pero non por iso a iniciativa deixa de ser loable, máis aínda nun campo de probas tan hostil como o PAU de Vallecas de Madrid, deseñado por e para o vehículo utilitario, que exacerba o consumo máis que o esparexemento colectivo.

A tradición mediterránea é que toda a vida se desenvolvía toda na rúa. Somos unha civilización de coñecemento familiar. As cousas se trasmiten de pais a fillos. É moi importante coñecer o avó, oír o avó. Entón eu creo que a sociedade moderna iso si que o estaba a perder", insiste Núñez, mentres mira as aberturas que forman os patios e percorre as galerías do edificio, coloridas, a metade de camiño entre a estética futurista e as fábricas dos anos setenta.

Corredores e fachada ventilada

Pero no proxecto de Ribot e Núñez locen outros distintivos que plasman o cariz investigador e curioso dos traballos do estudo. Para o número de vivendas do edificio, 132, teriamos que ter feito oito portais verticais, pero só ten dúas escaleiras e tres corredores horizontais para as oito plantas, que reparten o acceso a todas as vivendas, cara a arriba ou cara a abaixo -hai que saber ler a chapa-, de tal forma que son como rúas interiores," apunta Núñez.

Outra das achegas do edificio é a súa fachada metálica ventilada. Conseguimos un bo illamento nos dous climas, en verán funciona moito mellor aínda. Pero sobre todo o que se consegue é que non haxa pontes térmicas, é dicir, lugares polos que entre o frío, senón que a envolvente sexa continua", comenta Ribot. "Sempre é mellor ir con moitas capas finitas que con só abrigo", aclara. "A razón de que sexa de chapa é que é o material máis sinxelo e suficientemente resistente como para aguantar esa dobre ventilación".

Por dentro, moitas as vivendas do edificio son dúplex dispostos dun xeito singular, aos que se accede sempre pola zona común do cuarto de estar, evitando zonas mortas. E todas elas teñen ventilación cruzada, pois ou ben dan o patio de mazá, os patios en altura ou a rúa directamente.

Burbulla e futuro

A arquitectura é unha carreira moi ampla, unha das poucas realmente humanista. "Iso é unha gran vantaxe. Outra cousa é que a sociedade nos admita ou que nós saibamos habilmente introducirnos noutros lugares da sociedade", di Ribot, nestes tempos de cambio.

A industrialización abre unha porta a quen crea, como en Europa, que o futuro da construción está en mans de enxeñeiros e máquinas máis que de obreiros a pé de estada. Así se fan agora o 90% das vivendas unifamiliares europeas. A industrialización fai simultáneos os procesos de construción e obra, é dicir, reduce os tempos, reduce os custos e non por iso homogeniza as solucións, é dicir, pódese personalizar o deseño".

Ribot cre que "a arquitectura española foi moi boa pero foi moi artesanal". Por iso "a administración pública debería de apostar pola industrialización e por outras tipoloxías de vivenda "destinadas a familias non tradicionais".

E aínda que detrás de cada vivenda, mal ou ben feita, da era da burbulla inmobiliaria está a firma dun arquitecto enriquecido, non cargan as tintas contra a profesión. "É certo que o arquitecto foi en parte responsable, pero en absoluto o responsable máximo".

Para Ribot, que ocupou un cargo de alta dirección no Ministerio de Vivenda da etapa de Maria Antonia Trujillo, "o problema da burbulla inmobiliaria foi o chan". "Realmente, o grave problema deste país foron os promotores, e a especulación que houbo co chan. Tamén houbo arquitectos que se forraron a poñer firmas e a facer a mesma vivenda todo o anaco, iso tamén é certo.

EL MUNDO (18.05.2012). CASAS DE AUTOR: NÚÑEZ Y RIBOT

Comentarios

Ainda non existen comentarios para esta nova. Crea o primeiro completando o seguinte formulario.

* Todos os comentarios serán moderados antes da súa publicación.

Enviouse o comentario correctamente. Todos os comentarios son moderados antes de ser publicados. Grazas.

Enviar un novo comentario