Colexio oficial de arquitectos de Galicia - Delegación Lugo

COAGLUGO

10/06/2012 | Revista de prensa

CINCO DÍAS. ENTREVISTA A PATXI MANGADO: "O NIVEL DO 80% DE ESCOLAS DE ARQUITECTURA É BAIXO"

Nega calquera culpa dos arquitectos no "desastre económico", que atribúe máis ao "apetito esaxerado de beneficio". Critica que as escolas formen máis na imaxe que no contido.


Patxi Mangado (Navarra, 1957) compaxina os proxectos co seu labor docente na Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra e na Politécnica de Lausana (Suíza). A súa obra máis visible dos últimos anos é o Pavillón de España na Expo de Zaragoza. É fundador da Fundación Arquitectura e Sociedade, que celebra entre o 20 e o 22 de xuño en Pamplona un congreso ao que acudirán figuras como Rafael Moneo, Norman Foster ou Álvaro Siza.

Como cualificaría a situación da profesión en España?

É unha situación sufocada, porque é moi difícil dende o punto de vista estritamente económico. Isto, que é importante, non o sería tanto se non se traducise nunha situación de desánimo e culpabilidade completamente inxusta, pero hai moita xente que a asume coma se tivésemos tido a culpa deste desastre económico. Teño que dicir que a arquitectura como disciplina e os arquitectos pouco teñen que ver cos desastres económicos, dirixidos normalmente polo apetito esaxerado do beneficio ou pola ineficacia, cando non a corrupción política. Polo tanto, son tempos difíciles, pero o máis importante é o estado anímico dos arquitectos e como isto incide nalgunhas das xeracións mellor preparadas da historia. Sempre a xeración que vén é mellor que a anterior. Están máis formados, é un drama que non se encontren coas oportunidades que nós tivemos. Pero tamén é unha oportunidade para o optimismo. Estamos tan mal que todo o que nos queda é mellorar.

Hai algo positivo na emigración masiva de novos arquitectos?

Hai unha lectura dramática, hai unha xeración estupenda, ben formada, na que se investiu moito diñeiro como para que teña que marchar a outro país. Tamén hai outra lectura positiva, e é que neses países nosos arquitectos están recoñecidos como os mellores do mundo. En Suíza son extraordinariamente aceptados, igual sucede en Alemaña. É cara ou cruz. Cal será o resultado final da operación? O tempo dirao, pero desta emigración non todo é negativo nin positivo.

Vostede predica a arquitectura do común. Quedaron atrás as grandes obras icónicas?

Sempre existiu a arquitectura do común. Non se trata dun tránsito, trátase sinxelamente da afirmación da arquitectura do común, que permitiu servir mellor á sociedade, resolver mellor as nosas cidades, os nosos espazos públicos, edificios institucionais, os barrios onde vivimos de xeito habitual... Esta arquitectura do común non fora moi importante nos últimos anos. Non se trata de deostar, destruír ou renegar de toda esta grande arquitectura icónica, senón que é unha afirmación do permanente, do substantivo, do que fixo que a arquitectura sexa importante.

Como ve a formación dos novos arquitectos a raíz da implantación do Plan Bolonia?

Son moi crítico con Bolonia. O que é apoio á falta de esixencia é malo. A universidade tense que basear en dúas cousas. Primeiro, na igualdade de oportunidades. Segundo, na esixencia. E Bolonia é a xeneralización da formación universitaria sen esixencia. Paréceme que as escolas teñen que volver orientarse en función duns criterios que han de ser a esixencia e a investigación. O 80% das escolas non ten ningún sentido, moitas delas privadas, xurdidas ao muxe da especulación inmobiliaria, que non teñen máis obxectivo que o beneficio económico e onde a formación dos arquitectos non é baixa, é baixa. Creo que isto é negativo para a arquitectura. O 80% ten baixo nivel, non me interesan. Hai outro 20% moi boas, moi importantes, con profesores moi comprometidos. É importante intensificar a formación técnica.

Que papel han de ter os colexios profesionais?

O realmente importante está na formación académica. Preocúpame máis que o papel dos colexios profesionais. Poderiamos facer deles unha valoración moi controvertida. Se esa formación é sólida, o papel dos colexios profesionais é menos relevante. Creo que é importante que haxa asociacións que impliquen o contacto entre arquitectura e que teñan como obxectivo a mellora da arquitectura na sociedade. Os colexios convertéronse nunha sorte de grupos de presión, defendendo non a calidade da arquitectura, senón simplemente determinados intereses profesionais. Está ben que existan, pero teñen que acometer unha reforma importante.

CINCO DÍAS (05.06.2012). ENTREVISTA A PATXI MANGADO: "O NIVEL DO 80% DE ESCOLAS DE ARQUITECTURA É BAIXO"

Patxi Mangado (Navarra, 1957) compaxina os proxectos co seu labor docente na Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra e na Politécnica de Lausana (Suíza). A súa obra máis visible dos últimos anos é o Pavillón de España na Expo de Zaragoza. É fundador da Fundación Arquitectura e Sociedade, que celebra entre o 20 e o 22 de xuño en Pamplona un congreso ao que acudirán figuras como Rafael Moneo, Norman Foster ou Álvaro Siza.

Como cualificaría a situación da profesión en España?

É unha situación sufocada, porque é moi difícil dende o punto de vista estritamente económico. Isto, que é importante, non o sería tanto se non se traducise nunha situación de desánimo e culpabilidade completamente inxusta, pero hai moita xente que a asume coma se tivésemos tido a culpa deste desastre económico. Teño que dicir que a arquitectura como disciplina e os arquitectos pouco teñen que ver cos desastres económicos, dirixidos normalmente polo apetito esaxerado do beneficio ou pola ineficacia, cando non a corrupción política. Polo tanto, son tempos difíciles, pero o máis importante é o estado anímico dos arquitectos e como isto incide nalgunhas das xeracións mellor preparadas da historia. Sempre a xeración que vén é mellor que a anterior. Están máis formados, é un drama que non se encontren coas oportunidades que nós tivemos. Pero tamén é unha oportunidade para o optimismo. Estamos tan mal que todo o que nos queda é mellorar.

Hai algo positivo na emigración masiva de novos arquitectos?

Hai unha lectura dramática, hai unha xeración estupenda, ben formada, na que se investiu moito diñeiro como para que teña que marchar a outro país. Tamén hai outra lectura positiva, e é que neses países nosos arquitectos están recoñecidos como os mellores do mundo. En Suíza son extraordinariamente aceptados, igual sucede en Alemaña. É cara ou cruz. Cal será o resultado final da operación? O tempo dirao, pero desta emigración non todo é negativo nin positivo.

Comentarios

Ainda non existen comentarios para esta nova. Crea o primeiro completando o seguinte formulario.

* Todos os comentarios serán moderados antes da súa publicación.

Enviouse o comentario correctamente. Todos os comentarios son moderados antes de ser publicados. Grazas.

Enviar un novo comentario