Colexio oficial de arquitectos de Galicia - Delegación Lugo

COAGLUGO

30/06/2012 | Revista de prensa

EL PAIS. "Un escenario emerxe das canles"

Unha exposición reúne por primeira vez 15 proxectos do arquitecto Aldo Rossi relacionados co teatro.


Cando os venecianos espertaron, aquela mañá de néboa densa, quedaron coa boca aberta. Algúns pensaron, podería tratarse dun engano óptico, outros, menos optimistas, que un anaco da cidade se desprendera e flotaba moi a gusto na Gran Canle, ao lado da Punta da Alfándega. Cando a néboa comezou a esfumarse, todos comprenderon que non se trataba dunha ilusión visual. A mañá do 11 de novembro de 1979, Venecia amencía cun teatro flotante, El Teatro del Mundo, obra do grande arquitecto Aldo Rossi.

O Teatro do Mundo de Aldo Rossi (Milán, 1931-1997), de lonxe parecía un pequeno castelo con ventás azuis, flotando ao ritmo da marea. Rossi ideou unha torre de madeira, sobre unha estrutura metálica con capacidade para 250 almas. Non deixou escapar nin un só detalle que sintonizase co ámbito da Serenísima: coroou a torre cunha esfera metálica, a cal, dialogaba coa enorme esfera de ouro da Punta da Alfándega. Pensado para ter unha vida breve, permanece na memoria colectiva como unha especie de performance arquitectónica. Converteuse nun mito, na permanencia da arquitectura efémera, libre e creativa do seu xestor.

Cunha réplica a escala da criatura do arquitecto arranca a exposición, Rossi, teatros, no Magazino del Sale, transformado en museo por Renzo Piano. Aberta dende o 30 de xuño e ata o 25 de novembro, a mostra coincide coa 13ª Exposición Internacional de Arquitectura que quenta motores para arrancar nun mes.

Rossi tiña a película ben clara. Pensei en inserir un teatro nunha cidade vella, en Venecia, a capital da auga, onde a paisaxe non só o forman o ceo e a auga. Tamén a ponte de Rialto é parte da paisaxe, un mercado, un teatro," escribiu Rossi nun dos apuntamentos que poden lerse na mostra. Por primeira vez foron reunidos 15 proxectos do prolífico arquitecto, deseñador e escritor milanés. Hai obras dende os setenta ata 1997, ano en que morreu nun fatal accidente de tráfico. Poden verse 120 bosquexos arquitectónicos, modelos e obxectos de escenografías teatrais para ópera e ballet. Expóñense ademais, fotografías, debuxos, reproducións provenientes do Maxxi-Museo Nacional de las Artes do século XXI de Roma. E para tirarlle proveito ao billete, tamén é posible visitar no mesmo edificio, Lacerazione.Plurimi/Binari 77/78 do pintor veneciano Emillio Vedova.

Un delicioso documental da Rai reconstrúe a viaxe do Teatro do Mundo, que o 10 de agosto zarpou da Punta da Alfándega para atracar, doce días máis tarde en Dubrovnik, Croacia e participar no Festival Internacional de Teatro. Impulsábao un barco repleto de cronistas e artistas. Un dos xornalistas presentes recordouno así: "A saída del teatro del mundo deixou a todos co corazón na man. Cando o remolque comezou a funcionar, a forza da ondas golpeou a estrutura. A xente mirábanos asustada. Pensaban que non chegariamos nunca a Croacia".

Na carreira do primeiro italiano gañador dun premio Pritzker, o teatro ocupa un lugar especial. Proxectou o Teatro Paganini de Parma (1964), restaurado o Teatro Carlo Felice de Genova (1983-1989) e a reconstrución do Teatro da Fenice. "Rossi pensou a cidade como un teatro, como un escenario con grande espazo para a fantasía, como un mosaico con pezas diferentes, pero en harmonía co contexto. Hoxe, non obstante os arquitectos teñen unha conciencia urbana individualista. Rossi, en cambio demostrou que a vangarda é posible, mediante unha busca constante do pasado e a identidade," explica o comisario, Xermano Celant.

Quen mellor que Rossi podería dar vida ao Teatro do Mundo, creado para a Bienal de Arquitectura 1979-1980. Unha idea arriscada nunha cidade na que o vento e as mareas altas poden ser fatais, pero ao mesmo tempo ligada á historia da Serenísima. Todo por unha razón moi simple, segundo Celant: "A arquitectura sen o pasado non ten sentido". E engade: "é a fusión perfecta do Settecento veneciano, que une os núcleos da arte, arquitectura, teatro e escenografía. Recordemos que, dende Gian Lorenzo Bernini a Antonio Gherardi construían esculturas arquitectónicas: servían para celebrar festas e funerais de papas e emperadores". E como, non un teatro sobre a auga, na cidade do teatro ambulante.

O risco de construír un teatro flotante pagou a pena. O froito, "un edificio efémero transformado no escenario da vida, que transforma a arquitectura nunha acción máxica," resolve Celant. Tras a súa chegada a Croacia, o Teatro do Mundo, posteriormente foi destruído. Queda o recordo e o triunfo do efémero. E as memorables palabras de Rossi, escritas a mesma noite da estrea. "Diante de La Salute, mentres escoitaba a música e miraba a xente acomodarse o interno, recollín un efecto que previra. Ao ser un teatro que flotaba, dende as ventás podíase ver o tráfico dos vaporettos e dos barcos, que entraban na imaxe do teatro, constituíndo a verdadeira escena, fixa e móbil,".

EL PAIS (28.06.2012). "Un escenario emerxe das canles"

Cunha réplica a escala da criatura do arquitecto arranca a exposición, Rossi, teatros, no Magazino del Sale, transformado en museo por Renzo Piano. Aberta dende o 30 de xuño e ata o 25 de novembro, a mostra coincide coa 13ª Exposición Internacional de Arquitectura que quenta motores para arrancar nun mes.

Rossi tiña a película ben clara. Pensei en inserir un teatro nunha cidade vella, en Venecia, a capital da auga, onde a paisaxe non só o forman o ceo e a auga. Tamén a ponte de Rialto é parte da paisaxe, un mercado, un teatro," escribiu Rossi nun dos apuntamentos que poden lerse na mostra. Por primeira vez foron reunidos 15 proxectos do prolífico arquitecto, deseñador e escritor milanés. Hai obras dende os setenta ata 1997, ano en que morreu nun fatal accidente de tráfico. Poden verse 120 bosquexos arquitectónicos, modelos e obxectos de escenografías teatrais para ópera e ballet. Expóñense ademais, fotografías, debuxos, reproducións provenientes do Maxxi-Museo Nacional de las Artes do século XXI de Roma. E para tirarlle proveito ao billete, tamén é posible visitar no mesmo edificio, Lacerazione.Plurimi/Binari 77/78 do pintor veneciano Emillio Vedova.

Comentarios

Ainda non existen comentarios para esta nova. Crea o primeiro completando o seguinte formulario.

* Todos os comentarios serán moderados antes da súa publicación.

Enviouse o comentario correctamente. Todos os comentarios son moderados antes de ser publicados. Grazas.

Enviar un novo comentario