Colexio oficial de arquitectos de Galicia - Delegación Lugo

COAGLUGO

29/09/2012 | Revista de prensa

LA VANGUARDIA. ENRIC BATLLE: "Recuperemos ríos e corgas e conectémolos coa cidade"

Enric Batlle, doutor en Arquitectura, premio FAD polo seu libro 'O xardín da metrópole'


 

Debaixo deste cemento está enterrado o paraíso?
Había un paraíso natural que xa se cargaron os romanos, aos que lles gustou moito a praia de area branca que había entre Montjuïc e o monte Tàber e decidiron fundar unha cidade. Pero sempre podemos construír un novo.

É un consolo.
Sempre cabe a posibilidade de que a Diagonal sexa un paseo verde que conecte con Collserola; e mesmo que onde hai edificios feos haxa verde.

Dinamita?
A conca do Rur, afluente do Rin, estaba poboada por fábricas, todo era gris. Despois da crise deixaron que a vexetación as conquiste e converteuse nunha paisaxe fantástica (hoxe patrimonio da Unesco). Xa ve que intento infundir optimismo.

Agradécese.
O que facemos todo o día é movernos: de casa ao traballo, ao restaurante, ao ximnasio, á praia, á montaña..., e ese traxecto debería ser agradable.

Aos humanos sempre nos gustou o verde e camiñar, que pasou?
Que substituímos as nosas pernas por coches e o concepto de movemento se converteu en rúas que nos levan dun lugar estático a outro, tanto un edificio coma un parque urbano, que tamén é unha peza pechada.

Certo, dás voltas polo parque ou séntaste nun banco.
Pero é indubidable que nos gusta camiñar, a xente camiña por todo aquilo que non ten obstáculos, os proxectos que fixemos constátano. Se sales o sábado a pasear e tes cinco quilómetros agradables por diante e sen obstáculos, é posible que os fagas, pero se te topas cunha rúa ancha enche de coches...

Desistes.
Polo tanto, hai dúas maneiras de deseñar a cidade, mesmo partindo do verde: un parque pechado ou un paseo verde, conectar, poder ir dende o centro da cidade ata Collserola ou ata o mar dando un paseo, que as rúas non rematen dentro da cidade, senón que conecten co exterior. Menos coches e máis bicicletas, transporte público e verde.

Non hai cidadán que non aplauda iso.
En todas as cidades nas que hai conexións entre interior e exterior, a xente móvese máis, e esa é a continuidade que eu defendo. Os cidadáns que máis camiñan de España son os de Vitoria, porque o urbanismo llelo permite.

É un luxo.
Hai que recobrar a corga seca abandonada, como se fixo en Viladecans, ou o lugar no que tirabamos os residuos, como o Garraf, que hoxe é un gran parque natural; e aí está o río que era unha cloaca e que se recuperou, como o Llobregat, onde despois das remodelacións conseguimos que se poida camiñar pola ribeira.

O sábado, o seu paseo está a rebordar.
Antes, un cidadán de Sant Boi non podía chegar ao río: topábase con murallas (autoestrada, vías de tren). Agora encóntraste con quilómetros que podes percorrer en bicicleta nun espazo natural.

Que gusto!
Hai uns anos, o artista Perejaume e novos arquitectos fixeron un happening que consistía en conseguir saír de Madrid andando. Non o conseguiron.

A conectividade é o seu mantra, vexo.

E poder recuperar todos os espazos degradados que encontramos polo camiño. Conseguir que un lugar que perdeu os seus valores naturais os recupere é algo factible.

Nos parques todo está prohibido.
Son de mírame e non me toques e caros de manter. Debemos formularnos para que serve o espazo público. Hai que recuperar os espazos da xeografía, deixar que flúan ríos e corgas, que ademais se manteñen practicamente sós, aumentar os bosques, recuperar espazos agrarios e promover os hortos urbanos.

Nórdicos e alemáns téñeno claro.
Están a apostar por estratexias a pequena escala; aquí seguimos con solucións ao besta: unha liña eléctrica dende Francia, traer a auga do Ródano..., pero poderiamos reter a auga de chuvia. Antes, en moitos ríos de Catalunya producíase electricidade, e some a iso as chamadas enerxías alternativas: sol, vento, biomasa.

Teriamos aforrado incendios.
Mirado con perspectiva, ao mellor resulta rendible limpar os bosques e obter enerxía da biomasa. Estamos nun momento de cambio total e hai distintas lecturas.

Poderiamos crear lagos.
Exacto. Cando chove, a auga descende dende Collserola ata o mar, non serve para nada, só causa problemas de inundacións. Se retivésemos a auga, creariamos unha paisaxe bonita e funcional.

Aposta vostede pola sostibilidade.
Para min, a sostibilidade é algo sinxelo, algo de estar por casa tan simple como non mesturar a auga de chuvia coa auga sucia, tan doado como facer uns espazos públicos nos que a auga se acumule. En Alemaña depuran a auga das piscinas con plantas.

Máis san.
Hai unha busca de maior harmonía entre o xeito de vivir e a natureza. Moitas cidades reconvertéronse sobre a súa paisaxe orixinal: Barcelona recuperando o mar; Londres, o Támese, e Nova York descubriu que Manhattan é unha illa e aposta porque todos os seus peiraos sexan verdes.


Novos paraísos

Batlle e Roig cambiaron os lixos do Garraf por unha paisaxe agrícola; fixeron do Llobregat -unha cloaca- un lugar paseable, e construíron en Viladecans un parque que vai da montaña ao mar. O seu ensaio El xardín da metrópole (premio FAD) non é teoría, é sobre todo práctica: trátase de planificar o territorio a partir dos parques, ríos, bosques, zonas agrícolas e cidades; do reencontro do home coa natureza; de buscar o paraíso perdido nas metrópoles actuais, nas rúas que se converten en itinerarios que nos levan a lugares naturais. "Acabaremos entendendo que con pequenos cambios na paisaxe e no xeito de obter enerxía podemos vivir moito mellor".


LA VANGUARDIA. ENRIC BATLLE: "Recuperemos ríos e corgas e conectémolos coa cidade"

Comentarios

Ainda non existen comentarios para esta nova. Crea o primeiro completando o seguinte formulario.

* Todos os comentarios serán moderados antes da súa publicación.

Enviouse o comentario correctamente. Todos os comentarios son moderados antes de ser publicados. Grazas.

Enviar un novo comentario