Colexio oficial de arquitectos de Galicia - Delegación Lugo

COAGLUGO

26/01/2013 | Revista de prensa

EL PAIS: "O tempo dá a razón a Le Corbusier"

De Nova York a Estocolmo, museos de todo o mundo reexaminan o legado do arquitecto.

A influencia das súas utópicas teorías cobra actualidade.


 

Aos suecos aínda non se esqueceu Le Corbusier. En 1933, o arquitecto tivo a ocorrencia de tirar abaixo o centro de Estocolmo para crear unha urbe moderna, con torres e rañaceos que permitise responder ao boom demográfico grazas á verticalidade, así como grandes avenidas pechadas á circulación para favorecer a calidade de vida. Pero gañou a pedra decimonónica e o proxecto non foi seleccionado. "Sabía que nunca lle darían o encargo. Foi unha provocación teórica, pero tamén unha estratexia para venderse a si mesmo", explica Jean-Louis Cohen, profesor da New York University, un dos maiores expertos no arquitecto e comisario de Moment. O laboratorio secreto de Le Corbusier,la nova exposición inaugurada no Moderna Museet de Estocolmo, co obxectivo de inspeccionar o proceso creativo do arquitecto francosuizo.

É a primeira das numerosas mostras que, ao longo deste ano, reexaminarán o legado de Le Corbusier, avanzándose á próxima efeméride de envergadura, a conmemoración dentro de dous anos do 50º aniversario da súa morte. O MoMA de Nova York anticiparase ao calendario coa súa primeira mostra sobre o arquitecto, prevista para maio e destinada a converterse no seu blockbuster estival, que se apoiará en numerosos documentos do seu arquivo persoal, das acuarelas pintadas durante as súas viaxes de xuventude aos esbozos da paisaxe india que inspiraron a construción da súa cidade utópica en Chandigarh, a capital do Punjab.

A finais de abril, inaugurarase en Bruxelas unha mostra sobre Le Corbusier e a fotografía, que abordará como se serviu da disciplina para documentar os seus proxectos, pero tamén para publicitar o seu traballo e mesmo a súa persoa, recrutando artistas tan reputados como René Burri e Lucien Hervé. En Marsella, cidade impregnada do seu legado urbanístico, unha exposición sobre Le Corbusier e a herdanza do brutalismo abrirá as súas portas en outubro. Todo iso, mentres segue aberta a mostra sobre os seus proxectos italianos no MAXXI de Roma, e ao tempo que ocupa un papel protagonista noutra exposición sobre a evolución do oficio de arquitecto que aínda pode visitarse na Pinacoteca Moderna de Múnich.

Todas elas insisten nas súas múltiples facetas de arquitecto, urbanista, paisaxista, deseñador de interiores, escritor e artista, dignas dun home renacentista. A través dos seus 400 proxectos urbanísticos -unha apisoante maioría dos cales nunca serían realizados- e dos 75 edificios que logrou erixir nunha ducia de países, Le Corbusier ideou unha nova poética da arquitectura, a medio camiño entre a harmonía clásica e a funcionalidade que requirían os tempos modernos. Os seus achados formais procederon, a miúdo, da súa experimentación na pintura e a escultura. Contan que Le Corbusier, artista plástico de formación, visitaba o seu atelier cada mañá para traballar nos seus lenzos, antes de dirixirse ao seu estudo cada tarde para estudar como aplicar as mesmas composicións no plano arquitectónico.

Ese viveiro de experimentación -ao que chamaba o seu "laboratorio secreto", como deixou dito en 1948- protagoniza a mostra de Estocolmo, que ata o 18 de abril se introduce na mente de Le Corbusier a través de 200 pinturas, esculturas, esbozos arquitectónicos, naturezas mortas, fotografías de época e ata a súa colección persoal de crustáceos mariños, cuxas cavidades misteriosas inspiraron as formas dos seus edificios tardíos. Por exemplo, cun pouco de imaxinación lógrase entender como a cuncha dun cangrexo puido inspirar a capela de Ronchamp, construída nos cincuenta.

A semellanza entre as súas obras pictóricas e as súas creacións arquitectónicas do mesmo período resulta aínda máis flagrante. As formas xeométricas das súas residencias da proximidade parisiense, coa Vila Savoye á fronte, parécense sospeitosamente ás que figuran nun dos seus primeiros cadros, La cheminea (1918), cando aínda utilizaba o seu auténtico apelido, Jeanneret, para asinar as súas obras con caligrafía perfecta. Máis tarde, salpicaría o branco nuclear con algunhas manchas de cores primarias, como resultado do seu descubrimento da corrente holandesa De Stijl. A finais dos anos vinte, as formas irregulares e as gamas cromáticas dos seus bodegóns postcubistas empezaron a aparecer nos seus edificios. As correspondencias entre arte e arquitectura alongaranse ata o final dos seus días. "Os seus edificios dos anos corenta, como a Cité Radieuse de Marsella, integran diferentes disciplinas e reproducen o seu interese pola síntese das artes", explica Le Cohen xunto ás numerosas maquetas da exposición, preparadas para a ocasión pola Universitat Politècnica de Catalunya.

"Seguímonos interesando por Le Corbusier á marxe dos aniversarios porque é unha figura sedutora na historia da arquitectura, pola súa capacidade de invención e a súa reivindicación de liberdade", afirma o comisario. "Pero tamén porque o corbusianismo foi unha linguaxe mal imitada, co que seguimos convivindo,". Así é en todo o mundo. Tamén en Estocolmo. O seu proxecto foi rexeitado por escandaloso, pero acabaría dando lugar a outro moito peor nos cincuenta. De entre todas as súas ideas, só privilexiouse a do desenvolvemento vertical, o que esixiu demoler gran parte do centro histórico de Klara, recordado hoxe con nostalxia polos autóctonos. En cambio, a circulación conxestionada segue aí.


EL PAIS: "O tempo dá a razón a Le Corbusier"

Comentarios

Ainda non existen comentarios para esta nova. Crea o primeiro completando o seguinte formulario.

* Todos os comentarios serán moderados antes da súa publicación.

Enviouse o comentario correctamente. Todos os comentarios son moderados antes de ser publicados. Grazas.

Enviar un novo comentario