Colexio oficial de arquitectos de Galicia - Delegación Lugo

COAGLUGO

03/03/2013 | Revista de prensa

EL PAIS: "Os arquitectos, tamén contra as cordas"

"Estamos vivindo patéticos momentos que provocan a amarga e estraña sensación de que a nosa sociedade, de alma enrarecida, está contra as cordo. E a arquitectura e os arquitectos tamén"


Por si non tiñamos bastante coa crise, o paro ou os recortes, a sombra negra e desmadrada da corrupción está tiznando ata límites insospechados a face deste país e acurralándoo peligrosamente.

Personaxes sinistros e xente sen escrúpulos sempre os houbo, hainos e haberaos. Están por todas partes e en todos os ámbitos da sociedade. Aínda que os máis perversos son os que adoitan chegar máis alto e fixeron e fan saltar gobernos e estados e todo o que se lles poña por diante. Son os que leron e coñecen de corrida o libro ?O Príncipe? de Maquiavelo, e que aplican sen reparos, caia quen caia, aquilo de ?o fin xustifica os medios?. Con todo, parece ser que pouco ou nada deberon ler de Aristóteles, talvez porque non lles interese entrar en cuestións relativas á "ética".

Instalouse entre nós un liberalismo malentendido e feroz, transformado en libertinaje, que se manifesta nunha desaforada depravación do todo vale, e que nos trouxo os "lodos" que agora mesmo nos afogan. Por desgraza, e como adoita ocorrer, apertando máis aos que non teñen nada de culpa que aos que teñen culpa de case todo. En pouco tempo pasamos de vivir unha época feliz, engañosa e enganados quizá, á peor dos nosos pesadelos. Como non podía ser doutro xeito, estáfaa destes anos veu da man da especulación inmobiliaria, onde os "gurtels" e demais elementos cancerígenos adularon, corrompido e subornado ata ao máis pintado, con tal de inchar os seus petos e a burbulla ata rebentar.

No medio de todo iso, e sen propoñérnolo, estivemos os arquitectos, aínda que uns máis e outros -a inmensa maioría- menos. E si esta profesión xa estaba "tocada" pola varita do desprestixio desde fai uns cantos anos, os resultados de todo leste embrollo son, entre outros, que se estea indo ao garete. A consecuencia máis palpable é que por culpa duns cantos, a imaxe dos arquitectos ante a sociedade está véndose abocada ao envilecimiento.

Agora todo o mundo anda fuxindo dos arquitectos como da peste, por non se sabe moi ben que intereses. Quizá por iso, e por riba, e por si non estaba xa mal a cousa, desde o goberno actual andan mareándonos estes días cun anteproyecto de ?Lei de Servizos Profesionais?, coa que pretenden que para exercer a arquitectura non faría falta ser arquitecto e que calquera cunha titulación de enxeñeiro ou similar poderá facer tamén edificios como os arquitectos. Non teño nada en contra dos enxeñeiros, pero non quero que ninguén que non sexa arquitecto invada o que nos corresponda. Defendo o meu, faltaría máis.

Teño a estraña sensación de que na orixe de todo isto está a corrupción xeneralizada, e os que se dedicaron a ela, que confundiron facer edificios con levantar estruturas con tabiques, coas que tanto se enriqueceron algúns. Quen así pensan, que sen dúbida o fan seguindo crípticos intereses, deberon pensar, xa postos, que facer casas, por exemplo, é calquera cousa, que é fácil, e que todo o mundo que forme parte do ?mundillo? pode dedicarse a iso, polo que, en conclusión, tamén o pode facer calquera enxeñeiro.

Impórtalles un bledo a tradición acumulada do noso oficio, dándolles completamente igual todo o conxunto de habilidades que un arquitecto posúe, e para as que ningún enxeñeiro foi preparado nin é competente, como poden ser a creación de paisaxes sugerentes e emotivos, a recuperación de elementos arquitectónicos da antigüidade, a dignificación e nobreza de vivendas resoltas con economía, destreza e elegancia, a ordenación de volumes con rigor e atención ao lugar, a escala ou a proporción, o bo facer constructivo para resolver envolventes que conformen espazos humanos agradables, ou a sublime apertura dun óculo para que a luz penetre e compoña con emoción eses espazos.

Somos moitos os arquitectos anónimos que exercemos e exercemos con dignidade, honradez e orgullo o noso oficio. Pero por culpa de non se sabe quen, metéullenos a todos no mesmo saco de ruindad. Xa é hora de dicir que non necesitamos de ninguén que dubide das nosas competencias e veña a dicirnos, a estas alturas, e sen saber nin entender, o que é a arquitectura, a cultura arquitectónica, e como e a que habemos de dedicarnos. Isto non é un combate, non consentimos que ninguén nos poña contra as cordo.

Os corruptos son capaces de calquera cousa con tal de saírse coa súa e os seus escuros intereses. Trampean co que sexa, pagan en negro e ata si fai falta en amarelo, e tenlles sen coidado a estética, a ética e a solvencia profesional dos arquitectos. E, por suposto, impórtalles ben pouco a arquitectura ou a cultura arquitectónica, polo que, si é necesario, ponse contra as cordo aos arquitectos -como pretenden facer- do mesmo xeito que non lles treme o pulso si do que se trata é de arrinconar e poñer patas para arriba a todo un país, esnaquizando o que con tanto esforzo a toda a xente honesta custounos conseguir.

Vicente Blasco García es arquitecto y profesor de Construcción de la Escuela de Arquitectura de Valencia.

EL PAIS: "Los arquitectos, también contra las cuerdas"

Comentarios

Ainda non existen comentarios para esta nova. Crea o primeiro completando o seguinte formulario.

* Todos os comentarios serán moderados antes da súa publicación.

Enviouse o comentario correctamente. Todos os comentarios son moderados antes de ser publicados. Grazas.

Enviar un novo comentario